سپاس از کادر درمان: دستان مهربانی که در سختترین لحظات، التیامبخش جانهای ما بودند
به نام خدا...
ده روز از اون حادثه وحشتناک میگذره. شیش نفرمون یهویی تو یه تصادف از زندگی عادی پرت شدیم بیرون. پنج نفرمون راهی بیمارستان شدیم... و یکیمون دیگه پیشمون نیست.
این ده روز، پر بود از همه جور حس: درد، ترس، امید، و کلی مهربونی. اما تو همهٔ این روزها، یه چیز ثابت بود: پرستارا، مثل چراغایی که تو تاریکی ترس هامون روشن بودن.
اولین جایی که رسیدیم، اورژانس بود. شلوغ، پر از استرس و صدای نالهٔ بیمارا. من خودم از شدت شوکِ از دست دادن مادرم و درد جراحت ها، بیشتر مواقع تو خواب بودم. هرچی بیدار می شدم، یهویی می پرسیدم: "بچه ها چطورن؟ همسرم، دخترم، پسرم و خواهرم چیکار شدن؟" با اینکه اورژانس شلوغ بود از مریض و پرستارا زیر فشار کاری بودن، اما همیشه با صبر جوابم رو میدادن: "نگران نباش، همسرت رو بردن اتاق عمل... دخترت رفته سی تی بگیره... پسرت خوابه، حالش خوبه... خواهرت دستش آسیب دیده، تو لیست عمله..."
بعد که کمی حالم بهتر شد، رفتم آی سی یو تا همسر و دخترم رو ببینم. پرستارای اونجا با اون لباس های آبی و چهره های جدی ولی مهربونشون، همیشه بهمون آرامش میدادن: "همه چی تحت کنترله، توکلیان به خدا باشه و نترسید، امیدوار باشید ..."
بعد نوبت بخش جراحی مردان و زنان رسید. اونجا بود که فهمیدیم پرستاران این فرشتگان خدا بر روی زمین واقعاً چه آدمای فداکاری هستند. شب ها که پسرم از درد بیدار میشدن، میدیدم پرستارا با همون انرژیِ روز اول، میان چک میکنن، دارو را و سرم را تزریق می کردن و در نهایت با لبخندی ساده ، ترس رو از دل آدمها میبرن. یه شب یه پرستار رو دیدم که خسته از شیفت طولانی بود، ولی بازم با حوصله به سوالاتم جواب داد.
حالا بعد ده روز، دو نفرمون تو آی سی یو هستن، یکی تو بخش مردان و یکی هم بخش زنان. اما میدانم تو دستان پرستاران دلسوز، روزبه روز بهتر میشن.
پرستارای عزیز! تا الان نمیدونستم چرا به شما میگن فرشته؟ چون شما بدون بال پرواز میکنین! پرستاران عزیز بدون اینکه منتظر یه تشکر باشین، جانفشانی می کنین. با اینکه خسته هستید، بازم به بقیه نیرو میدین. شاید نتونیم قدردانیِ درستی انجام بدیم، اما بدونید همیشه دعاهامون یه جای خاص براتون داره. خدا به شما و خانواده هاتون سلامتی بده، همیشه پرانرژی و خوشحال باشین.
دستاتون پر از مهر، دلهاتون پاک، و زندگیتون پر از برکت باشه...
ما هرگز قدردانیِ زحماتتون رو فراموش نمیکنیم.ارادتمند شما حسن داودی 